Mijn verhaal: acceptatie en zelfliefde

Ik ben de trotse moeder van 2 lieve volwassen zoons, 24 en 21 jaar oud. De oudste is in 2020 afgestudeerd, de jongste rondt zijn studie komend schooljaar af. Ik ben een hoogsensitieve HSS (high sensation seeker). Ik pas niet in het plaatje van dé HSP. Waar ik dan wel thuis hoor? Dat heb ik me tot enkele jaren geleden vaak afgevraagd. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik gewoon mezelf wil zijn. Door schade en 'schande'ontdekte ik dat dit gebeurt zodra je jezelf volledig accepteert en liefhebt. 


Aanpassen
Hoe zag mijn leven eruit voordat ik wist dat ik hoogsensititief ben? Ik paste me aan. Ik wilde niemand tot last zijn. Ik deed mijn uiterste best om gewaardeerd en lief gevonden te worden. Ik was onbewust voortdurend mijn omgeving aan het scannen. Hoe is zijn of haar stemming? Kan ik dit wel zeggen? Hoe zal de ander reageren? 


Mezelf bewijzen
Ik was een volgzaam kind en deed mijn best op school, slaagde met hoge punten. Na de middelbare school volgde ik een dagopleiding directie-secretaresse. Ik had geen idee waar mijn hart sneller van ging kloppen. Mijn 1e baan als secretaresse liep uit op een grote teleurstelling vanwege een zeer onaangename werksfeer. Ik begreep niet waarom dit mij zo raakte. Ook op talrijke latere werkplekken deed ik veelvuldig zulke ervaringen op. In het begin was het oké, soms zelfs leuk maar bijna altijd een kwestie van volhouden. Het voelde als overleven. Zo kon een baan toch niet bedoeld zijn?


Weten en voelen
Uiteindelijk begon er iets in mij te knagen. Het werd steeds erger. Ik vroeg me af wat er mis was met mij. Ik had alles: een gezin, woonde in een mooi huis, ging meerdere keren per jaar op vakantie, maar voelde me eenzaam. Het gevoel van eenzaamheid, niet begrepen worden, me anders voelen droeg ik al mijn hele leven met me mee. Het heeft jaren geduurd voordat ik begreep waar dit vandaan kwam met de nadruk op begrijpen. Weten en voelen lagen ver uit elkaar. Begrijpen, weten, kennis. Dat was mijn hoofd. Ondanks de inzichten en bewustwording was ik niet in staat mezelf volledig te accepteren. In mijn hoofd ja, maar niet vanuit mijn hart.


Loslaten
Nadat de ene heftige gebeurtenis de andere opvolgde (scheiding, overlijden ouders, werkeloos, geen eigen woonplek, depressief) restte mij niks anders dan mijn weggestopte angsten en onverwerkte verdriet in de ogen te zien. Door de pijn heen. Vergelijk het met het opruimen van een kast die al geruime tijd uitpuilt. Je wéét dat ergens in een ver hoekje nog te klein geworden en oude kleding ligt maar je bereikt dit plekje pas nadat je alles wat ervoor ligt bekijkt en beslist wat je ermee doet: weg of houden. Het laatste soms tegen beter weten in. Wanneer je er nog niet aan toe bent iets op te ruimen (oude pijn los te laten) dan komt dit later. Ook hier gold dat ik begreep wat er gebeurde, maar ik was er gevoelsmatig nog niet aan toe pijnlijke hoofdstukken af te sluiten. Transformeren gaat stapje voor stapje. Ik had het niet aangekund om dit proces in één keer te doorlopen. 


Zelfliefde en acceptatie
Ik heb ontdekt waarom ik bepaalde ervaringen 'moest' opdoen. Dit gebeurde zodat ik mijn gevoeligheid en mijzelf leerde te accepteren in plaats van ertegen te vechten of ervoor weg te lopen. Ik dacht 'ik ben vast niet de enige die tegen een muur van onbegrip aanloopt. Ik moet doorgaan. Voor mezelf én voor degenen die in hetzelfde schuitje zitten'. Ik heb ontdekt wat wél en níet werkt en waarom. De meest waardevolle les kwam niet uit een boek. Die heb ik ervaren middels ziekte, zowel fysiek als mentaal. Ik heb geleerd voor mezelf te kiezen vanuit liefde en accepteerde mijn gevoeligheid. 



Mijn missie
Vanuit mijn eigen wijsheid, levenservaring en met hulp van het universum help ik jou te ontdekken waar jouw kracht ligt, wat jouw doel in het leven is. Mijn werkwijze is liefdevol, open, intuïtief, praktisch en laagdrempelig. Ik hoop je snel te ontmoeten!




  

 

 






Intuïtief HSP  coach   
Carla  Muisers
E-mailen
Bellen
Info
Instagram